#NWP8, czyli jedna z ostatnich przygód Matyldy

Dwie sceny eksponujące cechy bohatera

Cecha: kreatywność/pomysłowość

— Maciek! — Podbiegła do chłopaka. Sprawdziła mu tętno. Odetchnęła z ulgą, gdy pod palcami wyczuła słaby puls. Klepnęła go lekko w policzek kilka razy.

W końcu otworzył oczy.

— Dzięki Bogu. — Odetchnęła głęboko. — Jak się czujesz? Jesteś w stanie wstać?

— Um… Mati…? Em, tak, chyba… chyba tak — wymamrotał, pocierając czoło. Skrzywił się na widok krwi na własnej dłoni. — Co z…?

Mati zerknęła na leżące nieopodal ciało. Tomek oberwał w głowę metalową rurą, niewiele wskazywało na to, by obudził się w najbliższym czasie.

— Na razie nieprzytomny. — Nerwowo wytarła dłonie w spodnie. — Trzeba go jakoś unieruchomić, zanim się obudzi. — Pomogła Maćkowi podnieść się do pozycji siedzącej. Pogrzebała w kieszeniach kurtki, wyciągnęła zmiętą chusteczkę i przyłożyła chłopakowi do rany.

— Nie mamy… za bardzo… czym go związać. — Maciek z ulgą oparł się o chłodną ścianę. — Masz jakiś szalik, czy coś?

— Nic, co by z nim wytrzymało. — Rozejrzała się dookoła, próbując odnaleźć w tym chaosie przynajmniej jedną rzecz, która mogłaby się jej przydać. W tym momencie zauważyła starą, podartą torbę, która zaginęła kilka miesięcy przed śmiercią Elki. Leżała przy śmietniku, porzucona tam przez Tomka.

Matylda w zamyśleniu podeszła do niej i chwyciła za skórzane ucho. Zastanawiając się nad czymś bardzo intensywnie, odpięła karabińczyki i pociągnęła kilka razy za pasek, sprawdzając jego wytrzymałość. W końcu podjęła decyzję. Podbiegła do Tomka, który właśnie zaczął się budzić. Usiadła okrakiem na jego plecach i wykręciła mu ręce do tyłu. Syknął.

— Ty… cholero jedna… Złaź ze mnie! — wydusił. Matylda zignorowała jęki, sprawnie związując jego ręce paskiem. Chłopak wrzeszczał i klął, próbując się wyrwać. Ciężar ciała Mati skutecznie go unieruchomił.

— Ha, co za ironia. — Maciek z trudem podniósł się na nogi i podszedł do leżącego przestępcy, po czym lekko kopnął go czubkiem buta w przedramię. — Zabiłeś przez torebkę, wpadłeś przez torebkę.

— Zamknij się, idioto! — Tomek w dalszym ciągu walczył o swoją wolność. — Wszyscy traficie do piekła! I ta szmata Elka, i wy! Jesteście sami siebie warci!

— Zamilcz w końcu, z łaski swej — warknęła Mati. Dopiero teraz poczuła, jak cała adrenalina nagromadzona w jej ciele zaczyna się ulatniać. Wyciągnęła z kieszeni telefon i skrzywiła się na widok pękniętej szybki. — Będziesz mógł się wygadać mundurowym.

Wybrała numer i przystawiła telefon do ucha.

Cecha: opiekuńczość/chęć niesienia pomocy

— Dzięki za pomoc. — Zuzka z westchnieniem opadła na materac. Chwyciła marker i pochyłym pismem napisała na pudle „ubrania”. — Nie ma tego dużo, dałabym radę sama, ale wiesz…

— Nie ma problemu. — Mati odgryzła kawałek taśmy klejącej i zapieczętowała kolejny karton pełen książek. — W towarzystwie zawsze raźniej. — Uśmiechnęła się niepewnie.

Siostra Elki odwzajemniła uśmiech, po czym sięgnęła po folię bąbelkową. Następne kilka minut dziewczyny spędziły w ciszy, segregując i pakując kolejne rzeczy zmarłej.

— To będzie naprawdę irytujące, popakować te wszystkie skałki. — rzuciła Zuza, owijając kawałek ametystu folią. Odłożyła zabezpieczony minerał do największego pudła.

— Ta, Elka miała zdecydowanie problem z magazynowaniem ładnych kamyczków. — Matylda owinęła się ciaśniej za dużym swetrem, który dostała w prezencie od taty na święta. — A jak w ogóle idzie śledztwo? Policja już coś znalazła?

Zuzia sięgała właśnie po kolejny kamień. Na słowa dziewczyny zatrzymała się w pół ruchu.

— To ty nic nie wiesz?

— Nie, co mam wiedzieć? — Zaciekawiona Mati przerwała na chwilę pakowanie książek. Uważnie przyglądała się siostrze Elki, która zaczęła strzelać kostkami.

— Jak blisko byłyście, ty i Elka?

— Um… — Zaskoczona, podrapała się po karku. — No… byłyśmy współlokatorkami, nic więcej, jeśli to masz na myśli…

— Inaczej: wiesz, gdzie pracowała? — Zuza zdjęła z kolan folię bąbelkową i usiadła po turecku, prostując się.

— Em… no, nie… raczej nigdy o tym nie wspominała, a rentę płaciła w terminie, to w sumie… w sumie nikt nie pytał. — Wzruszyła ramionami i przekrzywiła lekko głowę. Do czego ona zmierzała?

— No to pewnie się mocno zdziwisz. — Zuzia westchnęła i przetarła twarz dłońmi. — Policja… znaleziono na kompie Elki… pewne rzeczy… i one sugerują, że ona… no, nie tyle sugerują, co dowodzą… umawiała się z ludźmi w Internecie i rozbierała dla nich…

— Czekaj. — Mati pokręciła z niedowierzaniem głową. — Chcesz mi powiedzieć, że Elka była striptizerką?

— Nie wiem, czy tak to się do końca nazywa... nie pracowała w klubie czy coś, wszystko działo się przez Internet… — Zakłopotanie Zuzki objawiało się naprzemiennie wyłamywaniem palców i zabawą włosami.

— Och, ok. Czyli pracowała na kamerkach?

— No… tak. Do tego się to sprowadzało, więc… tak. — Zuzia powoli pokiwała głową.

— Ale co to ma do śledztwa? Zamordowano dziewczynę, co ma jej praca zarobkowa do tego? — Matylda zmarszczyła brwi. Oparła głowę o zaciśniętą dłoń.

— Powiedzieli mamie, że nie ma na tyle poszlak czy tam dowodów, by kontynuować śledztwo. Nie wiem, czy powiedzieli o tych kamerkach, ja się w sumie dowiedziałam przez przypadek, znajoma znajomego kumpla, ale… — Zuza spojrzała wymownie na rozmówczynię.

— Czekaj, co? — Mati pokręciła głową z niedowierzaniem. — Jak to: nie ma dowodów? Ile Elka nie żyje, miesiąc niecały? A ci już zamykają sprawę? Przecież Maciek im mówił o jej ostatnim facecie, mają namiar na niego…

— Moja reakcja była identyczna — mruknęła Zuza. — No ale wiesz, co ja mogę zrobić? Im nic nie udowodnię, na prawnika nas nie stać, mama i tak ledwo się trzyma… — urwała i otarła łzy, cisnące się jej do oczu.

— Hej, spokojnie. — Matylda usiadła obok dziewczyny i niepewnie ją przytuliła. — Coś wymyślimy. Nie wiem jeszcze, jak, ale znajdziemy tego, kto jest odpowiedzialny za śmierć Elki, ok? — Poklepała Zuzkę po ramieniu. — Uszy do góry. Nie zostawię tego tak, obiecuję.





No, to już jeden z ostatnich wpisów o Matyldzie. W planach jest jeszcze treatment (nie mam zielonego pojęcia, co to, ale mam to napisać na przyszły wtorek) i to by było na tyle. A w ogóle to zaliczyłam przedmiot /o/. Miłego czytania!