Cień IV (cz. 2) — Polowanie na czarownice

— To mi nie wygląda na dobre miejsce do łapania duchów — rzuciłam, rozglądając się dookoła. Z nieznanych mi powodów zamiast wybrać się do jakiegoś opuszczonego domu, trafiłyśmy do kawiarni o jakże wdzięcznej nazwie „Coffee Factory”. Utrzymana była w stylu industrialnym, co bardzo przypadło mi do gustu. Surowe ściany z cegieł, proste lampy zwisające z sufitu, duże okna i masa fotografii przedstawiająca wielkie miasta z różnych zakątków świata szalenie mi się spodobała.

— Spokojnie, zaraz wyruszymy na właściwą przygodę. Czekamy na kogoś. — Raven rozsunęła zamek błyskawiczny i opadła na pierwsze wolne krzesło. — Rozgośćcie się na razie, trochę to zajmie.

Gwiazdka z chęcią zajęła miejsce naprzeciwko niej, a ja z braku laku podkradłam krzesło stojące przy sąsiednim stoliku.  Po chwili czekania podeszła do nas kelnerka. Wzrostem nie różniła się za bardzo od Robina, a to, co zdecydowanie przykuwało wzrok w jej wyglądzie, to wściekle różowe włosy i oczy. No, może jeszcze masa kolczyków w uszach.

— Cześć wam! — rzuciła wesoło, wymieniając powitalne uściski z Tytankami. W końcu przyszła kolej na mnie. — O, a tej pani to nie znam! — Wyciągnęła dłoń. Ścisnęłam ją mocno.

— Jestem Shadow — rzuciłam z uśmiechem. — Miło poznać .

— Jinx, skoro wolisz oficjalnie. — Puściła do mnie oko. Ze zdziwieniem dostrzegłam, że dziewczyna ma typowo kocie źrenice.— Dla przyjaciół i znajomych Lucky.

— Podczas tego typu wyjść wolimy używać imion, by się nie wyróżniać — wyjaśniła uprzejmie Rae, odgarniając kosmyk włosów za ucho. Jinx natychmiastowo wykorzystała sytuację i cmoknęła dziewczynę w policzek, na co ta odpowiedziała lekkim uśmiechem. — To kiedy jesteś wolna?

— Jeszcze pół godziny i możemy spadać. — Pospiesznie zerknęła na zegarek. — Podać wam coś może?

— Herbatę bławatkową z cytryną, jeśli to nie problem.

— Ja poproszę ten zabawny sok o smaku pomarańczowym z kuleczkami! — Gwiazdka obdarowała Jinx swoim promiennym uśmiechem.

— To ja wezmę wodę. — Nasza kelnerka skrzętnie spisała nasze zamówienia w notesie. Potarmosiła włosy czarownicy, po czym przeprosiła nas i ruszyła w stronę świeżo przybyłej pary, która rozglądała się za stolikiem.

— Nie wiedziałam, że kogoś masz — zaczęłam, zaskoczona. Rae tylko wzruszyła ramionami, wyciągając pod stolikiem nogi.

— No wiesz, nie uważam tego za coś, czym można by się chwalić. — Zerknęła na Gwiazdkę. — Skoro już o partnerach mowa: jak się trzyma Robin? Moje herbaty coś pomogły?

Nagle zasmucona kosmitka zaprzeczyła ruchem głowy. Wbiła wzrok w blat stolika.

— Dalej zgrzyta zębami przez sen. Martwię się o niego. — Potarła z zakłopotaniem ramię. Rae chwyciła delikatnie jej dłoń, na co dziewczyna uśmiechnęła się delikatnie. — Na pewno poczuje się lepiej, kiedy złapiemy tego przestępcę. A dzięki pomocy Shadow na pewno nam się uda!

Przyglądałam się rozmawiającym towarzyszkom i z lekkim zaskoczeniem odkryłam, że chcę być taką samą bohaterką jak Gwiazdka. Wieczny optymizm nie pozwalał jej zostać smutnym na dłużej niż minutę, a kiedy się uśmiechała, zarażała swoją radością wszystkich wokół. Była czuła, opiekuńcza, pozytywnie nastawiona do świata i rozkochana w mieszkańcach Ziemi po uszy, a wszystkie te cechy składały się na jej siłę. Dodatkowo dała się poznać jako świetna wojowniczka podczas naszych wspólnych treningów. Była niesamowita pod każdym możliwym względem, zwłaszcza jeśli brać pod uwagę chociażby próbę sprzedania jej jako niewolnicę przez własną siostrę, o której opowiedział mi kiedyś Robin.

— Oto i wasze napoje! — Moje rozmyślania przerwała Jinx, która przyniosła nasze zamówienia. Porozstawiała naczynia przed nami, po czym bezceremonialnie rozsiadła się na kolanach Raven.

— Nie za wygodnie? — mruknęła ta, ale po przekupstwie w postaci pocałunku przestała narzekać.

— Zdecydowanie przyda mi się dzisiejszy wypad, wykończona psychicznie jestem przez ciągłe zasuwanie z tacą. Lecimy tam gdzie zawsze czy znalazłyście jakąś nową miejscówkę? — Lucky rozwiązała fartuszek, po czym niedbale rzuciła go na blat razem z notesem i długopisem. Upiłam łyk wody.

— Znalazłyśmy opuszczony dom na obrzeżach miasta. Byłam tam ostatnio i wyczułam wysokie stężenie magicznej energii. — Raven objęła dziewczynę w pasie jedną ręką, a drugą próbowała pozbyć się różowych włosów z własnych ust. — Wiesz, zawsze możesz wrócić do Tytanów. Nikt by się na pewno za to nie obraził.

— Kusząca propozycja, Kruczku, ale jednak wolę to zwyczajne życie. Ciągła walka jest jeszcze bardziej męcząca. — Oparła łokcie na stoliku, podpijając cichcem herbatę, za co zaraz oberwała zmasowanym atakiem łaskotek. Podczas gdy zakochana para przekomarzała się w najlepsze, ja od niechcenia rozejrzałam się po pomieszczeniu. Oprócz nas w kawiarni znajdowało się jeszcze kilka osób, jednak to osobnik w kącie przykuł szczególnie moją uwagę. Ukrywał twarz pod czapką z daszkiem, spod której wylewała się burza czarnych, kręconych włosów. Czytał gazetę, co chwilę podnosząc wzrok. Kiedy napotkał moje spojrzenie, skinął do mnie głową, uśmiechając się lekko. Niepewnie odwzajemniłam uśmiech. Było w nim coś dziwnego, co sprawiało, że czułam potrzebę wgapiania się w niego jak psychopatka.

Dopiero lekkie stuknięcie w głowę obudziło mnie z zamyślenia. Dziewczyny zdążyły już wypić swoje napoje i wpatrywały się we mnie wyczekująco.

— Zasnęłaś? — zapytała Lucky, zbierając naczynia ze stołu. Potrząsnęłam głową.

— Wybaczcie, zacięłam się. — Uśmiechnęłam się przepraszająco, dopijając pospiesznie wodę. Pustą szklankę wręczyłam kelnerce.

— Spoko, Raven cały czas się to zdarza. — Za tą uwagę Jinx otrzymała kuksańca, co skwitowała cichym śmiechem. — Skoczę jeszcze tylko na zaplecze się przebrać i widzimy się za pięć minut, ok? — Kiwnęłyśmy zgodnie głowami. Dziewczyna skradła jeszcze jednego całusa swojej wybrance, po czym wraz ze szklankami zniknęła za barem.

Podniosłam się, wyciągając z kieszeni jeansów portfel w kształcie kota. Wysupłałam z niego kilka drobnych wraz z napiwkiem i już miałam odłożyć je na stolik, kiedy powstrzymały mnie zdziwione spojrzenia obu towarzyszących mi pań.

— Co robisz? — spytała bez ogródek Rae, poprawiając bluzę. — Miasto płaci za nasze wydatki. Taką mamy umowę w zamian za to, że go bronimy.

— Ja… nie wiedziałam — wydukałam, chowając z powrotem pieniądze do portfela. Mimo wszystko czułam się trochę dziwnie, nie zostawiając po sobie zapłaty za usługę. Cóż, Nightwatch również utrzymywało się z pieniędzy podatników, ale działało to na trochę innych zasadach — dostawaliśmy od urzędu miasta co miesiąc ustaloną sumę pieniędzy, za które opłacaliśmy rachunki i inne wydatki.

— Nic nie szkodzi, jesteś u nas dopiero pierwszy tydzień.

Obok nas pospiesznie przeszedł chłopak, którego wcześniej obserwowałam. Potknął się o moje krzesło, lecz zamiast chociażby przeprosić bez słowa opuścił kawiarnię, trzaskając za sobą drzwiami.

— Gbur — mruknęłam po nosem, przyglądając się znikającemu w mroku nieznajomemu. 

***

Vanity zadzwoniła do niego równo z wybiciem południa. Chciała się spotkać o siódmej w portowej części miasta przy jakimś magazynie, który podobno należał do niej, o czym oczywiście musiała go powiadomić. Nawet nie bardzo zdziwił go wybór miejsca spotkania. W końcu zgodził się pomagać jakiejś świrniętej sekcie, czy czym tam zarządzała, więc logicznym było, że taka banda pomyleńców nie spotyka się na herbatę i ciastko w pierwszej lepszej kawiarni.

Przez wpadkę z ciałem Sadie musiał uważać na patrole policji. Van jakimś cudem wykradła strzykawkę, ale to nie oznaczało, że mógł się czuć w pełni bezpiecznie. Gdyby Elizabeth dowiedziała się o jego niepowodzeniu, wykopałaby go przez okno na zbity pysk, więc skrycie się w mieszkaniu matki odpadało. Nie miał się gdzie podziać, postanowił zrobić to, co wydawało mu się najlogiczniejszym wyjściem — kupił stos gazet, po czym odwiedził swoją ulubioną kawiarnię. Obsługa była tam wyjątkowo uprzejma, a dzięki zamawianiu herbaty czy szarlotki co godzinę mógł spokojnie przeczekać tam aż do ustalonego spotkania. Poza tym pracowała tam przemiła dziewczyna, która wyjątkowo przypadła mu do gustu. Mogłaby tylko nie nosić tylu kolczyków. Będzie musiał z nią o tym porozmawiać, kiedy tylko wygrzebie się ze swoich problemów i w końcu będą mogli zostać parą.

Pojawienie się Shadow w tym miejscu zaskoczyło go na tyle, że gdy nawiązała z nim kontrakt wzrokowy, uśmiechnął się. Dopiero po chwili przypomniał sobie, co takiego mu zrobiła. Dla bezpieczeństwa udał pogrążonego w lekturze, by czasem nie musieć znów na nią patrzeć. Co? Jak? Dlaczego? Jak ona śmiała? Jak mogła z podniesioną głową chodzić po mieście po tym, co zrobiła? Czy ona go czasem nie śledzi?

Wziął dla pewności kilka głębokich wdechów, by się uspokoić. Nie mógł sobie pozwolić na wpadnięcie w szał. Nie w jego obecnej sytuacji i na pewno nie wtedy, gdy Shadow towarzyszyły jeszcze dwie inne, obdarzone mocami dziewczyny. Kiedyś jeszcze będzie mógł się na niej zemścić. Teraz miał ważniejsze sprawy na głowie. Takie jak chociażby ta, by dowiedzieć się, co Tytanki planują i jak może im utrudnić życie.

Gdy udało mu się opanować na tyle, by nie rzucić się na grupę klientek, podniósł ponownie wzrok znad gazety i zamarł. Śliczna kelnerka, która wpadła mu w oko już jakiś czas temu, siedziała na kolanach jednej z Tytanek i uśmiechała się w najlepsze. Z przerażeniem obserwował czułości obu dziewczyn.

W pewnym momencie kelnerka nachyliła się i pocałowała dziewczynę z fioletowymi włosami. Tego już było dla niego za wiele. Zerwał się z miejsca i wybiegł z kawiarni, trzaskając drzwiami. Co ona sobie myślała? Dlaczego dawała mu tyle sygnałów, skoro kogoś już ma? Te uśmiechy, ten jej ton głosu, gdy go zagadywała… Chciała się nim pobawić?

Warknął, waląc pięścią w ścianę najbliższego budynku, po czym ruszył przed siebie. Cholera. Jeszcze mu zapłaci za takie traktowanie. Nikt nie będzie się bawił jego uczuciami! Skoro tak bardzo sama do niego lgnęła, to teraz należy do niego. Tylko i wyłącznie do niego! I zapłaci za to, co zrobiła!

Jego wściekłe rozmyślania przerwał dzwonek telefonu. Kiedy zerknął na wyświetlacz, przeklął soczyście, po czym puścił się biegiem przed siebie. Spóźniał się na spotkanie z nową szefową.

Udało mu się dotrzeć na umówione miejsce dwadzieścia minut później. Vanity czekała na niego przed wejściem do magazynu. Oparta o ścianę przyglądała się uważnie swoim paznokciom, w drugiej ręce trzymając laskę, z którą nigdy się nie rozstawała. Wyraz jej twarzy zdradzał zniecierpliwienie. Po raz pierwszy odkąd się poznali założyła spodenki i skórzaną kurtkę, co było miłą odmianą w porównaniu z ciągłymi miniówkami i topami na ramiączkach. Jak ktoś w tej jej organizacji ją w ogóle szanuje, skoro ubiera się jak pierwsza lepsza prostytutka? Jej znajomi muszą być naprawdę mocno kopnięci.

 — Powinnam cię za to posłać do wymiaru umarłych, zdajesz sobie z tego sprawę? — rzuciła beznamiętnie, kiedy zdyszany zatrzymał się obok niej. — Wymagam od ciebie punktualności, o ile nie chcesz, by strzykawka oraz kilka dodatkowych informacji o tobie trafiło na najbliższy komisariat.

— Wybacz — wydusił z trudem, opierając dłonie na kolanach. Jego kondycja była w strasznym stanie. — Po drodze… w-wpadłem na… uff, na Tytanki.

Kobieta uniosła lewą brew, przyglądając mu się z zaciekawieniem.

— I co? Śledziły cię?

— Nie, nie wiedzą nawet, kim jestem. — Pokręcił przecząco głową. Wziął jeszcze kilka głębokich oddechów, po czym wyprostował się. — Ale za to znam ich plany na dzisiejszy wieczór. Chcą bawić się w badanie opuszczonych domów na obrzeżach miasta. Raven, Gwiazdka, Shadow i jakaś ich znajoma.

Van zmarszczyła brwi, wysłuchując szczegółów, które udało się Mortimerowi podsłuchać w kawiarni. Kiedy skończył, przez chwilę nic nie mówiła, w zamyśleniu przesuwając czubkiem buta leżący przed nią kamyk.

— Wiesz jak to brzmi? Jak pułapka. — Podniosła głowę, wpatrując się w niego z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Mortimer zacisnął dłonie w pięści.

—Raczej jak szansa. Są w okrojonym składzie, plus po co brałyby ze sobą dodatkową dziewczynę i narażały ją na niebezpieczeństwo? — mruknął, przykucając. Van to kretynka, jeśli odrzuci taką szansę. Tytanki same podstawiają im się pod nos, a tej się nie chce ruszyć tyłka, żeby im dokopać. To przecież skończony idiotyzm.

— Z tego co mówiłeś, jest ich czwórka, a to przecież tyle samo, co ich skład po tym, jak pozbyli się Cyborga. Poza tym założę się, że jeśli biorą ze sobą dodatkową dziewczynę, to na pewno jest to ktoś, kto potrafi o siebie zadbać w nagłych wypadkach. — Odstawiła laskę na bok, po czym wyjęła coś z kieszeni kurtki. Była to malutka, pozbawiona włosów szmaciana lalka. Przyglądała się jej przez chwilę uważnie, jakby szukając podpowiedzi, co powinna zrobić.

— Co z tego? To w dalszym ciągu tylko banda idiotek w trykotach. Nawet w pojedynkę dałbym im radę. — Wzruszył ramionami, podirytowany. Jak na kogoś, kto chciał przejąć władze nad światem, Van była momentami strasznie niezdecydowana.

Spojrzała na niego, unosząc jedną brew.

— Walczyłeś kiedykolwiek z którąś z nich? — spytała, ściskając mocniej w dłoni laleczkę. Pokręcił głową przecząco. — Więc skąd pewność, że sobie poradzisz? To idiotyzm. Jedna z nich jest córką demona, a druga przyleciała tu z kosmosu.

— No i co? Mogłyby być nawet reinkarnacją samego Boga, w dalszym ciągu to dziewczyny. Nie dadzą sobie ze mną rady. — Ziewnął, a jego irytacja rosła z każdym kolejnym wypowiadanym słowem. Co jej tak bardzo szkodzi spróbować?

Vanity odchrząknęła, chowając lalkę z powrotem do kieszeni.

— Jeśli jeszcze zasuniesz mi tekstem, że kobiety nadają się tylko i wyłącznie do kuchni, to osobiście spuszczę ci wpierdol roku, a potem podrzucę Tytanom spakowanego jak prezent świąteczny. Dorzucę jeszcze strzykawkę  — warknęła wrogo. Chwyciła laskę i odsunęła się od ściany. Pieprzony seksista. Gdyby wiedziała, że taki z niego cymbał, nie kiwnęłaby nawet palcem, by mu pomóc z zamazywaniem śladów, ba! pierwsza oddałaby go policji. W życiu prawdziwej walki na oczy nie widział, a twierdzi, że Tytani mogą mu co najwyżej podskoczyć.

Zmierzyła go uważnie wzrokiem. A może by tak się zgodzić? Zostawiłaby go dziewczynom na pożarcie, a sama gdzieś by zwiała. Miałby porządną nauczkę i może nauczyłoby go to trochę pokory. Chociaż z drugiej strony dalej był jej potrzebny, by skontaktować się z tymi szurniętymi fanatykami kamieni. Wyciąganie go z więzienia byłoby nawet nie tyle upierdliwe, co czasochłonne.

Zamyślona, zauważyła że Mort wstał i znajduje się tuż przed nią dopiero wtedy, gdy chwycił jej dłoń.

— No dalej, co ci szkodzi spróbować? — wyszeptał, spoglądając jej wyczekująco w oczy. Przewyższał ją o głowę.

— Nie mam żadnego interesu w atakowaniu Tytanek. Ściągnę na siebie przez to tylko więcej problemów  — rzuciła sucho, splatając ręce na piersi. Czemu ten idiota tak się uparł na to, żeby je zaatakować?

— Zawsze możemy jedną z nich porwać i żądać okupu — podsunął, na co Van puknęła go palcem wskazującym w czoło.

— Nie bawię się w taką dziecinadę. Nie potrzebuję pieniędzy. To tylko niepotrzebne pakowanie się w kłopoty. — Zmrużyła oczy. — A tak właściwie to jaki ty masz problem z nimi? Jeszcze nie tak dawno o mało co policja cię nie złapała, szukają cię po całym mieście, a ty chcesz się sobie ściągnąć na kark jeszcze Tytanów?

—  Jedna z nich jest odpowiedzialna za śmierć najbliższej dla mnie osoby. A dziś dowiedziałem się, że moja dziewczyna nie dość, że się z nimi przyjaźni, to jeszcze zdradza mnie z jednym z członków drużyny. — Uśmiechnął się cierpko. Van na chwilę zatkało. Chwycił jej podbródek i przysunął się jeszcze bliżej do szamanki. — Pomóż mi dać im nauczkę, Van. Bez ciebie sobie nie poradzę.

Głos nastolatka był tak głęboki i przekonujący, a jego spojrzenie tak przenikliwe i hipnotyzujące, że kobietę przeszedł dreszcz. Powoli skinęła głową, nie zastanawiając się nawet za bardzo nad tym, co robi.

— Pomogę ci  —  wyszeptała cicho. Dopiero wtedy Mort uśmiechnął się i puścił jej podbródek. Kiedy tylko odwrócił wzrok, Van otrząsnęła się i zamrugała kilkukrotnie, próbując przeanalizować, co się właśnie stało. — Chwila. Czy ty właśnie…

Nie zdążyła nawet dokończyć zdania, kiedy chłopak chwycił ją za łokieć i pociągnął za sobą.

— No dalej, nie ma czasu do stracenia! — rzucił podekscytowany.

— Ty chyba już do końca zgłupiałeś. W jeansach na wielką jatkę cię nie puszczę.

***

— Zdradzisz może w końcu, jak masz na imię? — Lucky puściła do mnie oko, trącając mnie lekko łokciem. Uśmiechnęłam się lekko.

— No tak, zapomniałam o tym kompletnie. Jestem Melanie. — Wymieniłyśmy uściski dłoni.

— Miło poznać. — Przeciągnęła się, po czym oparła łokcie na kolanach.

Siedziałyśmy na stercie porośniętych mchem kamieni w zapuszczonym ogrodzie, czekając aż Raven i Gwiazdka znajdą wejście do domu. Okazało się, że wybrany przez nas budynek jest otoczony jakimś polem siłowym czy innymi cudami i  trzeba było najpierw zdjąć z niego zaklęcia ochronne, żeby nie wybuchły nam mózgi — przynajmniej tak wyjaśniła nam to gotka. Nie znając się za bardzo na magii postanowiłam pozwolić działać profesjonalistom, a sama zostałam pod opieką nowej koleżanki.

Splotłam ramiona na piersi, rozglądając się wokół. Ogród był nieduży i bardzo zaniedbany. Trawa już dawno porosła każde wolne miejsce i sięgała mi do połowy łydki, kiedy stałam. Krzewy posadzone wzdłuż kamiennego muru okalającego posesję już dawno zdziczały. Z ulicy prawie nie dolatywało do nas światło, bo jak na złość większość lamp została zniszczona przez wandali lub po prostu nie działała.

— Uch, ile można się guzdrać z jakimś zaklęciem? — Znudzona Jinx zaczęła wybijać wielokolorowymi tipsami rytm jakiejś skocznej melodii na własnym policzku.

— Nie znam się na magii, więc nie jestem w stanie odpowiedzieć na to pytanie. — Kątem oka wychwyciłam jakiś ruch w głębi ogrodu. Odwróciłam się natychmiastowo, lecz ze względu na panującą wokół nas ciemność nie dostrzegłam niczego niepokojącego. Na pytające spojrzenie towarzyszącej mi dziewczyny odpowiedziałam niepewnym uśmiechem i wzruszeniem ramion.

Zapadła między nami cisza. Lucky trochę mnie onieśmielała. Wydawała się być naprawdę fajną dziewczyną — z rodzaju tych, które wchodzą do pokoju, odzywają się słowem i od razu zdobywają serca wszystkich zebranych.  Traciłam przy takich ludziach zdolność prowadzenia normalnej rozmowy.

— To co właściwie robisz z Tytanami? — Obdarowała mnie znudzonym spojrzeniem.

— No wiesz, Cyborg wyjechał i Tytani potrzebowali pomocy, dlatego przyjechałam — wydukałam, lekko speszona. Zaczęłam skubać rękaw swojej bluzy. Już otworzyła usta, by coś powiedzieć, lecz w tym samym momencie zza rogu domu wyłoniła się Raven, wgapiona w swój komunikator. Kiedy do nas podeszła, westchnęła ciężko i schowała go do kieszeni spodni.

— To jeszcze trochę zajmie — rzuciła beznamiętnie. — Te zaklęcia są naprawdę potężne.

— Nie bardzo rozumiem, dlaczego komuś aż tak mogłoby zależeć na ochranianiu tej rudery. — Lucky przeciągnęła się, ziewając. Uśmiechnęła się, kiedy otrzymała od Tytanki całusa w czoło.

— Ludzie mają czasem dziwne pomysły. Wcale się nie zdziwię, jeśli w środku czeka na nas duch jakiegoś psychopaty, którego w średniowieczu pogrzebano żywcem za jego przewinienia. — Rae potarmosiła włosy swojej wybranki. — Dacie radę poczekać jeszcze chwilę?

Przeszedł mnie dreszcz. Bardzo zachęcająca wizja jak dla nowicjusza. Podciągnęłam kolana pod podbródek. 

— Nie ma problemu. — Uśmiechnęłam się słabo na potwierdzenie własnych słów, choć w głębi duszy miałam ochotę rzucić to wszystko w cholerę i wiać, gdzie pieprz rośnie. Nie dość, że po mieście szaleje morderca, to jeszcze mieszkańcy trzymają sobie duchy psychopatów w piwnicach? Boże, dlaczego ktokolwiek chciał tu żyć?

Tytanka skinęła głową, po czym odwróciła się na pięcie i po chwili zniknęła za rogiem budynku. Znów zapadła niezręczna cisza. Z tyłu mojej głowy wciąż krążyło przeczucie, że ktoś uważnie się nam przygląda, ale nerwowe zerkanie przez ramię nie przyniosło żadnych rezultatów. Zmarszczyłam brwi. Ciekawe, czy to początki nerwicy?

— Coś nie tak? — Jinx wstała i rozejrzała się dookoła.

— Nie, nic takiego. Po prostu wydawało mi się, że ktoś nas obserwuje — rzuciłam nonszalancko, nie chcąc martwić jej moją paranoją. Dziewczyna spojrzała na mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

— No co ty, przecież nie ma tu żywej duszy! — powiedziała dosyć głośno, nachylając się w moim kierunku. — Dobrze wiedzieć, że masz łeb na karku. Jeden siedzi za drzewem, a drugi schował się w krzakach — dodała ciszej. Przez chwilę wpatrywałam się w nią i przetrawiałam informacje. Opuściłam nogi na ziemię, niechcący zaciskając dłonie w pięści.

— Powinnyśmy powiedzieć o tym dziewczynom — wyszeptałam niepewnie. Lucky pokręciła głową, dla niepoznaki udając, że się przeciąga. Znów usiadła obok mnie.

— Jest ich dwójka, spokojnie ich rozłożymy, jeśli dojdzie do walki. Patrząc na to, jak kiepsko idzie im chowanie się podejrzewam, że to podrzędni złodzieje, którzy pewnie chcieli okraść ten dom i wybrali sobie do tego kiepski termin. — Złożyła dłonie w tubę i przystawiła je do ust. — Chyba nic dzisiaj nie wyjdzie z tego łapania duchów. Powinnyśmy wracać do domu.

Przyglądałam jej się uporczywie, próbując zrozumieć, co miało nam przynieść jej celowe krzyczenie. Może po spotkaniu się z Rae i Gwiazdką chciała tu wrócić i przyłapać ich na gorącym uczynku? Ale w takim razie dlaczego od razu nie poleciałyśmy powiedzieć o wszystkim reszcie grupy? Mówiła coś o tym, że w razie walki damy sobie radę… Chwila. Czy jej plan polegał na tym, by ściągnąć uwagę złodziei na nas i zacząć ich tłuc? Ale po co? Żaden normalny człowiek nie zaatakowałby superbohatera sam z siebie…

Spojrzałam na własne ubranie, po czym pacnęłam się dłonią w czoło. No tak, przecież każda z nas specjalnie nie założyła stroju bojowego, tylko cywilne ubrania, a dodatkowo wszędzie było ciemno. Dla ludzi, którzy się na nas czaili, zapewne wyglądałyśmy jak znudzona grupka nastolatek. Bardzo łatwy cel, posiadający takie skarby, jak telefony czy portfele.

— Tak, nic tu po nas — dorzuciłam równie głośno, kiedy Lucky kopnęła mnie lekko w kostkę.  Obie podniosłyśmy się i przerzucając się kompletnie nic nie znaczącymi zdaniami, ruszyłyśmy w stronę domu.

W tym momencie wydarzyły się równocześnie dwie rzeczy.

Przed nami jak spod ziemi wyrosła postać z długą laską, a Jinx potknęła się o coś. Uderzyła czołem o podłoże, a tajemniczy nieznajomy rzucił się na nas, koncentrując swoje ataki głównie na mnie. Błyskawicznie odskoczyłam do tyłu, starając się unikać laski przeciwnika i jednocześnie wyprowadzić jakiś sensowny atak. Osoba, z którą walczyłam, była tak niesamowicie szybka, że moje marne machanie rękami, by zmusić cienie do współpracy, kończyły się na niczym.  Przez brak silnego źródła światła nie miałam jak przeskoczyć do wymiaru cieni, by móc zaatakować z zaskoczenia.

Gdzieś za plecami mojego przeciwnika rozbłysła różowa błyskawica, oświetlając na chwilę cały ogród. Tyle mi wystarczyło, by dowiedzieć się, że walczyłam z kobietą. Zdesperowana, walnęłam pięścią na oślep, trafiając w powietrze. Skoczyłam w bok, unikając kolejnego ciosu, i potoczyłam się po trawie. Zatrzymałam się przy starcie kamieni, na której wcześniej przesiadywałam z Lucky. Pioruny pojawiały się coraz częściej, co dało mi szanse zlokalizować najbliższy cień. Dotknęłam go opuszkami palców, a ten natychmiast owinął się wokół mojej ręki. Zadowolona z uzyskanego efektu, znów odskoczyłam do tyłu. Skoro udawanie Avatara nie działało, musiałam radzić sobie po staremu*.

W tym momencie oberwałam w kolano tak mocno, że upadłam. Osłoniłam się mocą przed kolejnym zmasowanym atakiem szybkich ciosów, jednocześnie zmuszając niewielką jej część do przepełznięcia na moją drugą dłoń, którą schowałam za plecami. Poczułam przyjemne mrowienie w karku. Korzystając z tego, że moja przeciwniczka była już trochę zmęczona, a przez to mniej uważna, wyczekałam na dogodny moment, po czym wystrzeliłam jak proca przed siebie, wyrzucając wolną rękę do przodu. Bariera zniknęła, a magiczna ptasia łapa stworzona z cieni uderzyła w napastniczkę, powalając ją na ziemię. Uderzyłam drugi raz, lecz kobieta błyskawicznie odskoczyła na bok i stanęła na nogi.

— Mówiłam mu, że to debilny pomysł — doleciało do moich uszu.

— Kim jesteście? Czego chcecie? — krzyknęłam, próbując złapać oddech. Gdzieś z tyłu mężczyzna z dziwną maską na twarzy sprawnie unikał kolejnych piorunów wściekłej Jinx.

— To nie twoja sprawa, dziecko. Powinnaś raczej zainteresować się tymi, którzy siedzą pod nami — rzuciła w odpowiedzi, ocierając usta dłonią. Nie zdążyłam nawet dobrze zastanowić się nad jej słowami, ponieważ znowu przystąpiła do ataku. Zablokowałam cios, po czym uderzyłam lewą ręką na oślep. Czarna łapa powtórzyła mój ruch. Wściekła kobieta upadła jakiś metr dalej, przetaczając się po ziemi aż pod stopy walczącej dwójki. Jinx w tym momencie posłała w kierunku przeciwnika kolejną serię różowych błyskawic, lecz mężczyzna uniknął uderzenia bez większego problemu. Dziewczyna ciężko oddychała. Prawą ręką trzymała się za brzuch. Musiałam jej pomóc.

Podbiegłam do grupki w momencie, w którym moja przeciwniczka podniosła się na nogi. Warknęła coś pod nosem, a podmuch powietrza posłał mnie w głąb ogrodu. Z jękiem uderzyłam głucho o podłoże, robiąc w nim porządne wgłębienie. Na kilka sekund mnie zamroczyło.

Kiedy udało mi się w końcu podnieść, Jinx została złapana przez swojego przeciwnika. Przeklinając i wyrywając się, próbowała dosięgnąć go swoją mocą. Była na tyle osłabiona, że jedyne, co udawało jej się zrobić, to wywoływać niewielkie spięcia, które rozświetlały otoczenie wokół nich. Stojąc za nią, mężczyzna przyduszał ją jedną ręką, a drugą sięgnął do kieszeni. Przeraziłam się, gdy zobaczyłam, co z niej wyciągnął. Strzykawka.

Ten facet był szukanym przez nas mordercą.

— Jinx! — Rzuciłam się w ich stronę, ale kolejny podmuch wiatru odesłał mnie na drzewo. W uszach zaczęło mi piszczeć.

W tym momencie mężczyzna wbił strzykawkę w szyję czarownicy. Ta krzyknęła, a ogród rozświetlił blask tuzina reflektorów. Odruchowo zasłoniłam oczy dłonią. Oszołomiona, nie bardzo wiedziałam, co się dzieje.

— Stać! Policja! — rozległo się wokół nas. Robin pojawił się na miejscu nie wiadomo skąd i rzucił się w kierunku mordercy. W tym samym momencie towarzysząca mu kobieta krzyknęła coś, a całą trójkę otoczył gęsty, fioletowy, wirujący dym. Robin wpadł w niego, ale było już za późno. Nasi przeciwnicy rozpłynęli się w powietrzu.

Jinx poleciała przed siebie, na szczęście lider zdążył ją złapać.  Z trudem podniosłam się na nogi i dokuśtykałam do poszkodowanej. Upadłam na kolana, sprawdzając puls dziewczyny.

— Co tu się dzieje? Co ty tu robisz? — wydusiłam.

— Cholera jasna, zwiali — powtarzał w kółko lider, próbując podtrzymać omdlałe ciało. Przeklinając pod nosem, wyciągnął strzykawkę i wyrzucił ja gdzieś na trawę.

— Pogięło cię do reszty?! — Po raz pierwszy od czasu naszej kłótni w salonie podniosłam na niego głos. Natychmiast rzuciłam się w poszukiwaniu narzędzia zbrodni. — Nikt nie wie, co on jej wstrzyknął! Jak chcesz jej niby pomóc, wyrzucając jedyną rzecz, dzięki której można zrobić odtrutkę?! — Podniosłam delikatnie strzykawkę i otrzepałam ją z trawy i brudu. Odetchnęłam z ulgą. Morderca nie zdążył opróżnić jej do końca. Jinx może przeżyć.

Robin patrzył na mnie, jakbym co najmniej urwała się z kosmosu.

— Dobra, nie pomyślałem. Musimy ją zabrać do szpitala. I znaleźć tą dwójkę. Cholera, jakim cudem oni zwiali… — rzucił w końcu, próbując podnieść się z nieprzytomną dziewczyną na rękach.

— JINX! — Raven wylądowała obok dziewczyny, ubrana w swój strój bojowy. Spanikowana, macała jej twarz, jakby to miało pomóc jej się obudzić. — Jinx, na Wielką Azar, nie rób mi tego… — Przyłożyła ucho do jej piersi. Po chwili wyprostowała się, rzuciła wściekłe spojrzenie liderowi, po czym wyrecytowała krótkie zaklęcie. Otoczyła nas czerń.

*to jest jeden z wielu powodów, dla którego żałuję, że Shad nie miała szansy pojawić się w komiksie. Początkowo jej zdolność panowania nad cieniami była bardzo słaba i by w ogóle móc coś zrobić, dziewczyna musiała fizycznie dotknąć jakąś częścią ciała cień, a ten robił co chciała dopóty, dopóki miał fizyczny kontakt z jej skórą. W tamtym okresie najwygodniej było jej wtedy robić szponiaste łapy, przypominające ptasie pazury (pi razy drzwi przypomina to kształt mocy, którą Raven w odcinku „Znamię” odesłała Slade’a na ścianę, jeśli komuś trudno to sobie wyobrazić). Dopiero w późniejszym okresie odkryła, że może kontrolować cienie na odległość, wykonując niektóre figury czy pozycje z różnych sztuk walki (tak, naoglądała się Legendy Korry i stąd jej się to wzięło), chociaż ten system posiada wiele wad i nie zawsze działa.

Tu miałam napisane jakieś piękne podsumowanie wszystkiego, ale na dwa dni przed publikacją oczywiście zachciało mi się pozmieniać treść opowiadania i głupia nie pomyślałam, by wkleić nowe części w miejsce starych, tylko z automatu zamieniłam całą notkę. Brawa dla tej pani.

Ogółem cały Cień IV (1 i 2 część) ma równo 6754 słów. Jestem z siebie niesamowicie dumna, nawet jeśli nie udało mi się napisać 7100 słów, tak jak początkowo planowałam. Ale wyrobiłam się w terminie! Naprawdę, to dla mnie prawie jak święto.

Taka ciekawostka: ten rozdział przed dzisiejszym porankiem nosił tytuł "Podać kawę, herbatę czy kłopoty?". Obecny tytuł jakoś  tak bardziej mi pasuje.
A, no tak. Obiecane zagadki. Zgadnijcie, komu znowu nie udało się nic przygotować? Mam nadzieję, że ta część jakoś zrekompensuje wam ten brak. No i hej, wielki tru loff Raven w końcu się ujawnił! :D

Pozdrawiam wszystkich czytelników ciepło, przypominam o trwającej wciąż ankiecie pomagającej mi ulepszyć to wiekopomne dzieło, mam nadzieję, że się podobało i do następnego :D!

PS. Nie wiem, kiedy konkretnie pojawi się następny rozdział, bo zaczęłam drugi semestr studiów i mój plan zajęć bardzo negatywnie mnie zaskoczył. Planowałam opublikować kolejną część 1 kwietnia (nie, to nie żart). Jak wyjdzie, zobaczymy.
PS 2.:UPDATE: ankieta Katalogowo "rozdział miesiąca" już jest! Kliknij tutaj żeby zagłosować. Ogółem jak któryś z rozdziałów dostanie najwięcej głosów, to potem zostanie opublikowany na stronie Katalogowo = więcej fejmu dla tego pięknego dzieła = autorka bardziej się raduje = większa motywacja, więc wszyscy wygrywają :D