[Medusa] Potłuczone posągi

Medusa nasunęła okulary na nos. Otrzepała bluzę z kurzu. Węże zasyczały po raz ostatni i opadły bezwładnie na ramiona, przybierając wygląd dredów. Przygładziła je, zarzuciła kaptur na głowę i zerknęła w stronę kontenera na śmierci.

— Już po wszystkim — mruknęła. — Możesz otworzyć oczy.

Skulona przy śmietniku dziewczyna zadrżała. Niepewnie odsunęła dłonie od twarzy i rozejrzała się. Jej niedoszli oprawcy zniknęli. Zamiast nich po zaułku rozrzucone zostały spore ilości popękanych kamiennych fragmentów, jakby ktoś cisnął o ziemię ogromną marmurową figurą.

— Co… się stało? — wydusiła z trudem. Spoconą dłonią sięgnęła po odłamek leżący u jej stóp. Odwróciła go i zamarła.

Kamień przedstawiał twarz jednego z oprychów. Zostały po nim tylko zastygłe w krzyku usta, kawałek nosa i lewe oko.

— Jak… — wydukała.

— Nie mów nikomu. — Medusa wbiła ręce w kieszenie bluzy, przeklinając w myślach własną głupotę. Nie powinna była się mieszać. Zaraz znowu w Internecie zrobi się szum, tak jak z tym gościem w parku i Banksym. W końcu komuś nadepnie na odcisk takimi wybrykami.

Poczuła zimno, jakby ktoś wbijał w jej plecy tysiące maleńkich, lodowych igieł. Odwróciła się, napinając mięśnie. W najlepszym przypadku będzie mogła zamienić nieproszonego gościa w kamień. W najgorszym znów będzie musiała czekać tysiące lat, aż ktoś ją przywróci do życia.

— Hades — mruknęła. Był jednym z ostatnich, których spodziewałaby się zobaczyć w środku miasta.

— Medusa. — Mężczyzna skinął głową.

Był wyższy, niż go zapamiętała. Kiedy ostatnio się widzieli, przypominał wiekowe, wysuszone drzewo owinięte szlafrokiem. Teraz, choć zmalał, na pewno nabrał ogłady. A przynajmniej nie próbował na dzień dobry wrzucić jej do głębin Tartaru.

Hades odchrząknął i poprawił poły marynarki. Zerknął na walające się po uliczce kawałki kamieni. — Słyszałem o twoich ostatnich… wyczynach, ale nie chciałem im wierzyć.

— Sprawa z parkiem rozeszła się po kościach. Nie ściągam na siebie uwagi — powiedziała szybko. Poczuła, jak od zimna różowieją jej policzki.

— Najpierw księgarnia, teraz to… — Hades pokręcił głową, poprawiając mankiety koszuli. Ściągnął z nosa okulary przeciwsłoneczne i włożył je do kieszeni marynarki. Jego źrenice, tęczówki i same białka oczu były tak czarne, że zlewały się w jedno. — Obiecałem, że nie będę cię powstrzymywał, ale musisz bardziej uważać.

— I po to tu jesteś? Żeby mnie upomnieć? — Węże ukryte pod kapturem poruszyły się niespokojnie.  – Czy może chcesz pożyczyć swoją niewidzialną czapeczkę kolejnemu śmiałkowi, który będzie chciał odciąć mi głowę?

Zimny wiatr przeszył ją na wskroś.

— Moja żona chciałaby się z tobą zobaczyć. — Uśmiechnął się lekko. — Zaprasza cię do Ogrodów Elizyjskich.

— Dlaczego?

— O to będziesz musiała zapytać ją osobiście. — Hades, który do tej pory zasłaniał swoimi barczystymi ramionami pół uliczki, odsunął się i wskazał ręką w stronę wyjścia. — Zanim coś powiesz, pragnę nadmienić, że nie wypada odmawiać komuś, kto cię obudził. Podejrzewam również, że chciałabyś zobaczyć prawnuka.

Medusa zmarszczyła brwi. Co z jej obudzeniem miała wspólnego Persefona?

— Medusa… — Przerażona dziewczyna w końcu odważyła się wstać. W rękach mocno ściskała potrzaskaną twarz mężczyzny, który jeszcze chwilę temu próbował ją zaatakować. — Ja… dziękuję.

— Uważaj na siebie. — Medusa kiwnęła głową. Razem z Hadesem zniknęła za rogiem. Uliczkę spowiła cisza.

Przenikające zimno stopniowo ustąpiło lipcowemu skwarowi. 

***

Dzień dobry, ktoś jeszcze pamięta o tym przerywniku pisarskim? Bo ja na przykład przypomniałam sobie wczoraj, że miałam jakieś resztki tego dzieła zapisane na dysku, to otworzyłam, poprawiłam i wrzucam, bo dlaczego by nie.  Część pierwsza do przeczytania tutaj.

To jak, ktoś ma pomysł, czego Persefona może chcieć od Medusy? Bo ja na przykład nie i szukam inspiracji. Chętnie poczytam wasze przemyślenia :D.